ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΠΑΡ ΑΡΕΙΩ ΠΑΓΩ

        «…Προς αποφυγή παρανοήσεων σημειώνεται ότι η αναφορά συγκεκριμένων προσώπων και καταστάσεων έλαβε χώρα στα πλαίσια μιας σχεδόν αυθόρμητης, (και εν πολλοίς άτεχνης), προσέγγισης στο όλο θέμα. Μακράν, συνεπώς, σκέψεων κολακείας ή άλλων πονηρών, (δυστυχώς αρκετά συνηθισμένων στην εποχή μας), σκοπιμοτήτων, υπολογισμών, προθέσεων ή συσχετισμών.

Κοιτώντας συχνά πίσω, αναπολώ μια συγκεκριμένη εικόνα μαζί με «ιδανικές φωνές κι αγαπημένες», της μικρής μας πόλης, την εποχή της άνοιξης. Από τότε η ζωή πέταξε. Τα χρόνια πέρασαν. Κοιτώντας πίσω η ζωή ήταν ένα μικρό ρυάκι το οποίο δρασκέλισα μεμιάς, γιατί «ο χρόνος ο αληθινός είναι ο γιος μας ο μεγάλος και ο μικρός». Κοιτώντας μπροστά η ζωή είναι ωκεανός.

Μια, εν θερμώ, μικρή περιήγηση στα δεκαπέντε χρόνια μου στον θαυμαστό κόσμο του δικαίου και της δικηγορίας σε συνδυασμό με την αναφορά στην αφετηρία αλλά και στην εν γένει πορεία, (λίγο πολύ κοινή σε πολλούς συναδέλφους), είναι λυτρωτική για τον γράφοντα. Η αυτοκριτική μας σώζει. Η εξομολόγηση μύχιων σκέψεων σε φέρνει κοντά στον μέσο, μαχόμενο, ευπρεπή συνάδελφο. Στον ανώνυμο Δικηγόρο, με δέλτα κεφαλαίο. Σ΄ αυτόν που τελικά δικαιώνει ή διασύρει την έννοια της ποινικής δικηγορίας. Τα λέμε στο τέλος της επόμενης δεκαπενταετίας, (λίγο πριν γίνουμε … επίτιμοι παρ΄ αρείω πάγω), ενθυμούμενοι ότι η και η δικηγορία υπόκειται στη λογική της causualidad του Μπόρχες. Ελπίζω να είμαστε, μέχρι τότε, όλοι καλά».