Το παρελθόν του μέλλοντος μας

Η΄, πίσω ολοταχώς

1) Φορολογικοί έλεγχοι, λέει, αμερικανικού τύπου, I.R.S.- το μάθαμε κι αυτό, για να βρουν και να φορολογήσουν τα εισοδήματα των υπηκόων και άλλες τέτοιες περισπούδαστες ιστορίες. Ατελείωτες μπουρδολογίες για το σύγχρονο, τάχα, και αποτελεσματικό των μεθόδων.

Σιγά τ’ αυγά! Σιγά τους σύγχρονους τρόπους απόδοσης της φαντασιακής φορολογικής δικαιοσύνης (να τα πάρουν θέλουν, τίποτα άλλο).

Η Πατρίδα μας (δηλαδή αυτοί που την «κυβερνούν»), πάντα υπό την επικυριαρχία «φίλιων δυνάμεων», τα είχε ανακαλύψει όλα αυτά από «ώρα μία», από τη σύσταση του κατ’ ευφημισμόν κράτους της. Ιδού:

Τα έτη 1835-1837 θεσπίστηκαν οι πρώτοι νόμοι-διατάγματα για την είσπραξη των φόρων. Ήταν τα διατάγματα του Ελέω Θεού Βασιλέως της Ελλάδας Όθωνα (ή ΟΤΤΟ), που δημοσιεύτηκαν στα ΦΕΚ 6/02.03.1835 και 22/26.06.1837 (το πρώτο διάταγμα ήταν γραμμένο στην ελληνική και στη γερμανική γλώσσα). Τι προέβλεπαν αυτά τα διατάγματα;

«Την τρίτην ημέραν μετά την λήξιν της προθεσμίας της πληρωμής εκάστου προς το δημόσιον χρέος, αποστέλλει ο διοικητικός ταμίας, απ’ ευθείας και χωρίς άλλης προμηνύσεως, ποινήτορα (= τιμωρό, εκδικητή) εις την οικίαν του χρεώστου, διά του οποίου τον προσκαλεί να πληρώση όλον το χρέος του εντός οκτώ ημερών.

Ο ποινήτωρ ούτος διαμένει εντός της οικίας και λαμβάνει παρ’ αυτού ως πρόστιμον ανά 2 δρ. δι’ εκάστην ημέραν, και προσέτι ανά λεπ. 15 δι’ εκάστην ημίσειαν ώραν του δρόμου από τον τόπον της αποστολής έως την οικίαν του χρεώστου.

Εκτός της πληρωμής του προστίμου και της αποζημιώσεως του δρόμου, ο χρεώστης δεν υποχρεούται να δώση τίποτε άλλο εις τον ποινήτορα ειμή μόνον ό,τι αναγκαιούν διά τον ύπνον του εντός της οικίας του

Εάν ο ποινήτωρ δεν ανακληθή εντός οκτώ ημερών, συντάττει την ενάτην ομού με ένα δημοτικόν υπάλληλον απογραφήν της κινητής περιουσίας του οφειλέτου…..

Μετ’ ανωφελή αποστολήν του ποινήτορος, γίνεται κατάσχεσις της κινητής περιουσίας του οφειλέτου ή μεσεγγύησις των εισοδημάτων του κατ’ αναλογίαν του χρέους και των εξόδων· εξαιρούνται του μέτρου τούτου εκείνα τα μέρη της περιουσίας, όσα είναι απολύτως αναγκαία διά την συντήρησιν της υπάρξεως του οφειλέτου και της οικογενείας του ή χρησιμεύουν ως αναγκαία εις την βιομηχανίαν του.

Εάν η κινητή περιουσία του οφειλέτου δεν επαρκή εις απόσβεσιν του χρέους του, πωλείται εν ανάλογον μέρος της ακινήτου περιουσίας του….

Εάν ο οφειλέτης δεν έχη περιουσίαν επιδεκτικήν κατασχέσεως ή μεσεγγυήσεως, τότε γίνεται, μετά την ματαίαν αποστολήν του ποινήτορος, προσωπική κράτησις, την οποίαν οφείλει ο Έπαρχος κατ’ αίτησιν του εισπράκτορος να επιβάλλη απροφασίστως· η κράτησις αύτη διαρκεί εωσού να πληρωθή το χρέος.

Εναπόκειται εις την ελευθέραν εκλογήν του καταδιώκοντος ταμία να κάμη χρήσιν πρώτον οποιουδήποτε των 4 μέσων νομίση καταλληλότερον κατά του χρεώστου ή την πώλησιν της κινητής περιουσίας του ή την πώλησιν της ακινήτου ή την μεσεγγύησιν των όσα έχει ο οφειλέτης να λαμβάνη από άλλους ή την προσωπικήν κράτησιν… Ουδέν των τοιούτων μέσων αποκλείει τα άλλα, αλλά μάλιστα εάν τύχη ανάγκη δύναται ταύτα να ενεργηθώσι και όλα συνάμα».

Υπάρχουν καλύτεροι και αποτελεσματικότεροι τρόποι για την εξεύρεση και φορολόγηση των εισοδημάτων των υπηκόων και μάλιστα με έξοδα των ιδίων; Αντί να στέλνουν ραβασάκια, έγχαρτα ή ηλεκτρονικά, πάει το ποινήτωρ στο σπίτι όποιου χρωστάει στην εφορία, τρώει πίνει και κοιμάται στην υγεία του νοικοκύρη και του παίρνει ό,τι βρει. Στο τέλος, τον κλείνει στη φυλακή «εωσού να πληρωθή το χρέος» του.

Άσε που αν – οψέποτε – εφαρμόζονταν τα μέτρα του 1835-1837 και προσλαμβάνονταν δεκάδες χιλιάδες ταμίες και ποινήτορες, θα μειώνονταν άμεσα και δραστικότατα η ανεργία και δη με έξοδα των υπηκόων!

2) Πολύς ντόρος, λέει, για τον νόμο περί ΕΝΦΙΑ. Αντισυνταγματικός, λες κι αν ήταν συνταγματικός θα ήταν καλός, δήμευση της ακίνητης περιουσίας, οικονομικός στραγγαλισμός των νοικοκυριών (άκου νοικοκυριών!). Πολύς ντόρος, λέει, και για τους υπέρογκους φόρους των επαγγελματικών.

Σιγά τ’ αυγά! Ετούτοι οι υπήκοοι, διαχρονικά, έζησαν και χειρότερες μέρες στο θέμα της φορολογίας των ακινήτων και του εισοδήματος. Αυτά φαίνεται μελετούν οι φωτισμένοι εκσυγχρονιστές (;) και, δικαίως, σου λένε, αφού άντεξαν μέχρι τώρα, γιατί να μην αντέξουν και τώρα, που θέλουμε να τους σώσουμε (για άλλη μια φορά) και μάλιστα υπό καθεστώς Δημοκρατίας (;).

Στην εφημερίδα «ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ» της 17/03/1900 (η Ελλάδα έφτανε μέχρι τον Άραχθο, το δημοσίευμα αφορά τις υπό τουρκική κατοχή περιοχές της Ηπείρου) γράφηκε το πιο κάτω κείμενο:

«Και επειδή ο λόγος περί φόρων αναφέρω ημίν ότι η κυβέρνησις ευρισκομένη εις οικονομικάς στενοχωρίας (σ.σ. καλή ώρα σήμερα) απεφάσισε να τετραπλασιάση από του προσεχούς Μαΐου τους κτηματικούς φόρους. Εννοείται οίκοθεν ότι το μέτρον τούτο θα επιφέρη κατά την εφαρμογήν αυτού πλείστας όσας καταπιέσεις, διότι ο λαός δεν δύναται να πληρώση τον ήδη υπάρχοντα κτηματικόν φόρον, πολύ περισσότερον να δώση με ευκολίαν το τετραπλούν αυτού…. κτήματα εν Ηπείρω φέροντα εισοδήματα, ολίγιστα είναι, ο δε πλείστος κτηματικός φόρος προέρχεται από τας οικίας, τας καλύβας και τους αγρούς.

Ο δε φόρος των επιτηδευμάτων κατά την νέαν διακανόνισιν αυτού εγένετο πολλαπλάσιος, ούτω π.χ. ράπτης τις, ο οποίος επλήρωνε 45 γρ. με την νέαν διακανόνισιν επεβαρύνθη με 150 γρ. άλλος, ο οποίος επλήρωνε μέχρι τούδε 87 γρ. ήδη θα πληρώνει 250 γρ. Το μέτρον τούτο, μόλις τεθή εις εφαρμογήν θα οδηγήσει τους επαγγελματίας όλους εις τα φυλακάς, διότι εκτός ισαρίθμων τινών, οι οποίοι μετρούνται εις τα δάκτυλα, οι άλλοι μετά δυσκολίας κατώρθουν να πληρώσωσι τον ήδη υπάρχοντα φόρον».

3) Συλλήψεις, χειροπέδες, φυλακίσεις για όσους χρωστούν, λέει, στο Κράτος. Σιγά τ’ αυγά! Από την ιστορική ναφθαλίνη βγάζουν όλες αυτές τις πρακτικές. Τίποτα καινούργιο. Μούχλα μυρίζουν.

Στην Γιαννιώτικη εφημερίδα «Ηπειρωτικός Αγών» της 9ης Απριλίου 1933 γράφηκε το πιο κάτω κείμενο:

«Η στυγερά και τρισαθλία κατάστασις των αγροτών της περιφερείας Φιλιππιάδος, αι ενέδραι των χωροφυλάκων και η συμπεριφορά των κατωτέρω οργάνων Χωροφυλακής Υποδιοικήσεως Φιλιππιάδος ως προς την εξόφλησιν των ενταλμάτων, ήτοι φόρων γαιών, ζώων κλπ., από της 14/3/33 υπήρξεν αξιοθρήνητος και λυπηροτάτη. Η εκστρατεία των χωροφυλάκων αρχίζει από τα μεσάνυχτα και μέχρι της δύσεως του ηλίου παρελαυνόντων εις τους αγρούς και καταδιωκόντων τους αθώους γεωργούς, επιδιδομένων εις την καλλιέργειάν των με ξηρό ψωμί (και αυτό με οικονομία) κρεμμύδι και αλάτι, αυτή είναι η ημερήσια τροφή καθ’ όλην την ημέρα και το βράδυ με λάχανα αλάδωτα.

Η καταδίωξις του Α.Κ.: Χθες, ενώ ειργάζετο, εκυνηγήθη διωκόμενος επί 4ωρον από της περιφερείας Ελευθεροχωρίου (Γέφυρα Καλογήρου) εις Άγιον Σπυρίδωνα και εκείθεν εις το χωρίον Ράχη, αναγκασθέντος του χωροφύλακος να επετάξη και τον μανδύαν του, όπου ο εν λόγω αγρότης, αφού διέφυγεν την σύλληψιν, την επομένην επώλησε το εν αρροτριών ζώον του (ίππον) ηλικίας 4 ετών αντί δραχμών 1.500, ενώ η πραγματική του αξία ήτο 4.000 δραχμάς και έμεινεν ούτω ο αγρός ακαλλιέργητος, πληρώσας διά της πωλήσεως του ίππου το μέγα χρεωστικόν ένταλμα των 350 δραχμών (όπως σήμερα που ξεπουλάνε περιουσιακά στοιχεία για ένα κομμάτι ψωμί…).

Επίσης, τον Γ.Χ., μεταβάντες χωροφύλακες, ενώ ούτος ήτο εις την κατοικίαν του ασθενής, αφού του επέταξαν το σκέπασμά του (στρώμα), τον ήρπασαν διά της βίας και τον οδήγησαν εις το κρατητήριον, ειπόντες εις αυτόν ότι έχει ιατρόν η αστυνομία και θα τον περιποιηθή. Ο οφειλέτης ούτος τυγχάνει πολυμελής οικογενειάρχης, ήτοι της μητρός του, της συζύγου, δύο θυγατέρων και τριών τέκνων, τον οποίον η κατάστασίς του και ο θρήνος της οικογενείας ηνάγκασε την επομένην, ίνα μη αποθάνη, να τινάξει το τσουβάλι, όπου είχε ολίγον καλαμπόκι προς διατροφήν της οικογενείας του και να το πωλήσει, ίνα αποφυλακισθή και μη πεινάση η οικογένειά του.

Το κρατητήριον της Υποδιοικήσεως την 14 και 15 (Μαρτίου 1933) ήτο υπερπλήρες, όπου άλλοι μεν έδωσαν το μισό (χρέος) και άλλοι απεστάλησαν συνοδεία εις τα φυλακάς Άρτης».

Τελικώς, είναι αλήθεια: Το παρελθόν εξακολουθεί να δείχνει και να προδιαγράφει το μέλλον. Τώρα, βαδίζουμε ολοταχώς προς τα πίσω. Όλα τα άλλα είναι φληναφήματα για να θολώνουν το μυαλό των υπηκόων.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ άνευ σχολίων το διαχρονικό δημοσίευμα της εφημερίδας «ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ» της 09/10/1898 (ναι, 1898!):

«Οι πολιτευόμενοι ημών καταγίνονται πώς να διορίσουν τον δείνα και να παύσουν τον τάδε, πώς να γίνουν βουλευταί, πώς να γίνουν υπουργοί και κορέσωσιν την προσωπικήν αυτών φιλοδοξίαν, πώς να κατορθώσωσι να μείνωσιν εις την εξουσίαν και τίποτε περισσότερον. Δια το κράτος; Δια το έθνος; Δεν βαρύνεσαι. Έτσι το βρήκαν και έτσι το αφίνουν. Τι τους μέλει· σήμερον είνε, αύριον δεν είνε. Τοιουτοτρόπως όλα θα βαδίζωσι στραβά και θα βαδίζωσιν τις οίδεν έως πότε. Αναμόρφωσις, μεταρρύθμισις και τόσα άλλα τα οποία λέγονται ότι θα γίνουν ως διδάγματα δήθεν των παθημάτων… είναι όνειρα έωλα και απραγματοποίητα, εάν εν τω μεταξύ ο λαός συναισθανόμενος τα εκ της τοιαύτης καταστάσεως μέλλοντα να επακολουθήσωσι δεινά δεν επιβάλη την ισχύν του και την θέλησίν του προς βελτίωσιν της υπαρχούσης διαφθοράς».